مکش ای سپهر زحمت به تسلی مزاجم

که چو حلقه بر در دل همه دلگشا نشسته

چو به کام نیست دنیا چه زنیم لاف ترکش

نتوان نشاند دامن به غبار نانشسته

که به صد تحیر اینجا نگهی ز پا نشسته

چه تاملست بیدل پر شوق برفشانیم

که غبارها درین ره به امید ما نشسته