تو هم ته جرعه ای بردار ازین مینای خوابیده

غبارم برنمی خیزد ازین صحرای خوابیده

اسیرم همچو جولان در طلسم پای خوابیده

به غیر از نقش پا جایی ندارد جاده پیمایی

به یاد شام زلفت هر کجا چشمی به هم سودم

رگ خواب پریشان گشت مژگانهای خوابیده

با این قامت قیامت نیست ممکن گردن افرازد