دل آرام چون بر خاک زد بنیاد هستی را

که جوشد از غبارم ناز مژگانهای خوابیده

ز غفلت چند خو اهی زندگی را منفعل کردن

که غیر از مرگ رو شن نیست جز سیمای خوابیده

نفس پامال شد زین صورت دیبای خوابیده

نماند از قامت خم گشته در ما رنگ امیدی

تنک کردیم برگ عیش ازین صحرای خوابیده