زگرد بادیه پیشانی هواست گره

قناعتم نکشد خجلت زبان طلب

ز فرق تا قدمم یک گهر حیاست گره

به وادیی که پر افشانده است کلفت من

چو تار سبحه در این دامگاه حیرانی

فلک به کار من افکند هرکجاست گره

ز خویش مگذر و کوتاه کن ره اوهام