درین دشت خلقی زخود رفت اما

نبرده ست پروازم از آشیانه

چراغ ادبگاه بزم خیالم

نمی بالد از آتش من زبانه

ندانست سر منزلی هست یا نه

فلک نقش نام که خواهد نشاندن

به این خ اتم صد نگین در میانه