ندانست سر منزلی هست یا نه

چراغ ادبگاه بزم خیالم

نمی بالد از آتش من زبانه

درین دشت خلقی زخود رفت اما

فلک نقش نام که خواهد نشاندن

به این خ اتم صد نگین در میانه

صدف وار تا یک گهر اشک داری