ای که انگشت نمایی به کرم در همه شهر

عکس خود دید گمان برد که مشکین خالیست

می چکد شیر هنوز از لب همچون شکرش

گر چه در شیوه گری هر مژه اش قتالیست

وه که در کار غریبان عجبت اهمالیست

بعد از اینم نبود شائبه در جوهر فرد

که دهان تو در این نکته خوش استدلالیست