جلوه خوابیده ست یکسر در غبار آینه

کیست تا فهمد زبان بی دماغیهای من

نشئه دیدار می خو اهد غبار آینه

غفلت دل پرده ساز تغافلهای اوست

بسکه محو جلوه او گشت سر تا پای من

حیرتم عکس است اگر گردم دچار آینه

نور دل خواهی به فکر ظ اهر آرایی مباش