من و صد بزم مخموری دل ویک غنچه مینایی

نه با صحرا سری دارم نه باگلزار سودایی

به هر جا می روم از خویش می بالد تماشایی

چه گل چیند دماغ آرزو از نشئه تمکین

در اول گام خواهد مفت گردون پی سپرگشتن

سجود آستانش از جبینم می کشد پایی

عنانگیر غبار کس مباد افسون خودداری