رم هر ذره مهمیزی ست بهر وحشی غافل

توگر امروز بیرون آیی از خود نیست فردایی

به زندانم مخواه افسرده تکلیف آسودن

غبارم را همان دامن فشانیهاست صحرایی

مرا بیدار سازد هرکه بر راحت زند پایی

دل من واشکاف و هرچه می خواهی تماشاکن

که عمری شد به نام حیرتی دارم معمایی