به کف تو وهم ازین چمن گل چیده داری و دسته ای

ز فضولی هوس بقا شده ای به عبرتی آشنا

مژه گر رسد به خم حیا چو خیال ز آینه جسته ای

نه قوی است مجمع طاقتت نه حواس رابطه جراتت

نفس از کشاکش مدح و ذم چقدر برآردت از عدم

به تامل از چه گره خوری که چو رشته بگسسته ای

چه بلاست بیدل بی خبر که به ناله هرزه شدی سمر