یک سکته در دماغ تامل نشسته ای

چون صبح دارم از چمنی رنگ جسته ای

گرد شکسته ای به هوا نقش بسته ای

گل کرده ای ز مصرع برجسته نفس

خون می خورم ز درد دل و دم نمی زنم

ترسم بنالد آبله در پا شکسته ای

چون من ندارد آینه دار بساط رنگ