ترسم بنالد آبله در پا شکسته ای

گل کرده ای ز مصرع برجسته نفس

یک سکته در دماغ تامل نشسته ای

خون می خورم ز درد دل و دم نمی زنم

چون من ندارد آینه دار بساط رنگ

شیرازه مژه به تحیر گسسته ای

نی گرد محملی ست درین دشت و نی جرس