چون من ندارد آینه دار بساط رنگ

یک سکته در دماغ تامل نشسته ای

خون می خورم ز درد دل و دم نمی زنم

ترسم بنالد آبله در پا شکسته ای

شیرازه مژه به تحیر گسسته ای

نی گرد محملی ست درین دشت و نی جرس

می بالد از هوس دل بیداد خسته ای