می بالد از هوس دل بیداد خسته ای

چون من ندارد آینه دار بساط رنگ

شیرازه مژه به تحیر گسسته ای

نی گرد محملی ست درین دشت و نی جرس

گردون چه جامها که به گردش نداشته ست

بر دستگاه شیشه گردن شکسته ای

آشفتگی به هیات ما می خورد قسم