ای میوه رسیده به خود وارسیده ای

این ما و من ترانه هر نارسیده نیست

حرفت ز منزلیست که گویا رسیده ای

کو منزل و چه جاده خیالی دگر ببند

فهمیدنی ست نشو نمای تنزلت

یعنی چو موی سر به ته پا رسیده ای

واماندنی شد آبله پای همتت