می رود به دوش نفس باد برده قافله ای

چرخ تیغ زن بفسان خاک بارکرده دهان

هر طرف نظر فکنی فتنه زاست حامله ا ی

ناقه بی صدای جرس نی سراغ پیش و نه پس

بیدل این کلام متین پیش کس مزن به زمین

دارد آن لب شکرین گوهر آفرین صله ای