گره دام تو گردید کمندی که گسستی

چه خیال است به قید جسد آزاد نشستن

امل آشفت دماغت تو شدی غره که رستی

مثل موج گهر آینه دار است در اینجا

به تماشاگه فرصت نشوی محو فسردن

نفس آیینه غبار ست درین کوچه که هستی

نگهی صرف تامل ننمودی چه کند کس