مرا رسوای عالم کرد این شهرت هوس هستی

چه می شدگر نمی زد اینقدر رنج نفس هستی

شرار جسته از سنگ انفعالش چشم می پوشد

به این هستی که من دارم نمی خواهد نفس هستی

گر اقبال هوس را عزتی می بود در عالم