تظلم در عدم بهر چه می برد آدمی بیدل

زمانی شرم باید داشتن زین پیش و پس هستی

مزاری راکه می بینم دل از شوق آب می گردد

خوشا جمعیت جاوبد و ذوق بی نفس هستی

درین حرمان سرا می داشت گر فریادرس هستی