نه ای آتش چرا بیهوده بر هر خشک و تر پیچی

سواد مدعای نسخه هستی شود روشن

اگر بر هم نهی چشمی و طومار نظر پیچی

اگر فقر از تو می نالد و گر جاه از تو می بالد

حجاب جوهر آزاد توست اسباب آزادی

همه پروازی اما گر بساط بال و پر پیچی

نفس در سینه تا دزدیده ای اندیشه می تازد