عرض هستی ست گزندی که علاجش عدم ست

سخنی کو که ندارد ز زبان دست ردی

غنچه سر گره وهم تعلق تا چند

ای نسیم دم شمشیر شهادت مددی

نیست امروز به خود بینی ما چشم بدی

موج را عقد گهر کرد به خود پیچیدن

می شود ضبط نفس رشته عمر ابدی