زکوه و دشت عشق آگه نی ام لیک اینقدر دانم

کفی خاکسترم از آرمیدن می دهد یادی

مباش ای مژده وصل از علاج گریه ام غافل

هنوز این شعله خو دیوانه می ارزد به ارشادی

که خاکی خورد مجنونی و کوهی کند فرهادی

طرب رخت شکفتن بسته است از گلشن امکان

مگر زخمی ببالد تا به عرض آید دل شادی