دل صید آب شد در حسرت شوق گرفتاری

که تیغش شاخ گلریزست و تیرش سرو آزادی

زمینگیر سجود حیرتم ای چرح نپسندی

که گیرد بعد مردن هم غبارم دامن بادی

رسد یارب به گوش حلقه دام تو فریادی

حریفان ، جام افسون تغافل چند پیمودن

بهار است از فراموشان رنگ رفته هم یادی