به صد دام آرمیدم دامن از چندین قفس چیدم

بهار است از فراموشان رنگ رفته هم یادی

گرفتاری بقدر رنگ بر ما دام می چیند

ندارد غیر نقش بال و پر طاووس صیادی

ندیدم جز به بال نیستی پرواز آزادی

دماغ شعله از خار و خس افسرده می بالد

غرور سرکشان را بی ضعیفان نیست امدادی