جرس آتش زنم دود سپندی پرفشان سازم

مگر مژگان بهم آردکسی تا من کنم گردی

درین غفلت سرا از یاس بردم فیض آگاهی

گلاب افشاند همچون صبح بر رویم دم سردی

به دوشم تا به کی محمل کشد فریاد بیدردی

چسان با صفحه افلاک سازد نقش آزادم

غبارم دامن مژگان نگیرد چون نگه فردی