دلی دارم که گر آیینه دیدی حیرت کارش

به رنگ رشته شمعم نفس هم اژدری کردی

نشد اول چراغ عافیت در دیده ام روشن

که پیش از دود کردن آتشم خاکستری کردی

همان جوهر عرق از خجلت بی جوهری کردی

نبردم رنج تزویری که زاهد از فسون او

به هر گوسالگی خود را خیال سامری کردی