آیینه مشو تا قفس زنگ نگردی

پیداست خراشی که ز نقش است نگین را

از نام جراحتکده ننگ نگردی

این جلوه نیرزد به غبار مژه بستن

در عالم اضداد چه اندیشه صلحست

با خود نتوان ساخت اگر جنگ نگردی

صیاد کمینگاه امل قامت پیریست