تو فطرت عدمی از عدم چه فهمیدی

به مکتب هوس از کیف و کم چه فهمیدی

نظر بر اوج سپهرت بلند تاخت چه دید

سرت به زانو اگر گشت خم چه فهمیدی

زبان به حرف گشودی چه بود آهنگت