بلند و پست تو چون شمع دودی و داغیست

کسی نگفت ترا ای قلم چه فهمیدی

به رشته های نفس نغمه ای جز اره نبود

ازین ترانه که گفتی منم چه فهمیدی

به سر چه دیدی و زیر قدم چه فهمیدی

قفای سایه دویدی ز شخص شرمت باد

دل آب گشت ز دیر و حرم چه فهمیدی