آه درین دشت هوس نیست به کام دل کس

کاغذ آتش زده ای سر خوش مست شرری

بر هوس نشو و نما، مفت خیالست بقا

ورنه در اقلیم فنا، یاس ندارد هنری

مشت غباری که بچیند نمی از چشم تری

بی تو چو شمعم همه تن سوخته یاس وطن

داغی وآهیست ز من گر طلبی پا و سری