به آن مراتب عجزم که همچو نقش قدم

به روی آب نشین چون کف از سبکباری

نظر به خاک ره انتظار دوخته ام

بس است مردمک چشم دام بیداری

کند بنای مرا سایه سقف و دیواری

در آن بساط که من مرکز فسردگی ام

رمد ز شعله جواله سعی پرگاری