ز هرزه تازی اگر بگذرد سرشک خوش است

نشسته ام به غبار شکسته دیواری

نگاه اگر نشود صرف تار و پود تمیز

سر برهنه کند چون حباب دستاری

گهر شود چو نشیند ز قطره سیاری

کجاست گوهر دیگر محیط عرفان را

مگر ز جیب تامل سری برون آری