به چشم بسته نظر کن بهار همواری

خطاپرست مباش ای ز راستی عاری

که گر سپهر شوی می کشی نگو نساری

جهان ز شوخی نظاره تو کهسارست

قبول آفت هرکس بقدر حوصله است

به تیغ می کند اینجا طرف جگر داری

چو گل درین چمن از بحر عبرتت کافیست