قبول آفت هرکس بقدر حوصله است

که گر سپهر شوی می کشی نگو نساری

جهان ز شوخی نظاره تو کهسارست

به چشم بسته نظر کن بهار همواری

به تیغ می کند اینجا طرف جگر داری

چو گل درین چمن از بحر عبرتت کافیست

تبسمی که همان چین دامن انگاری