ز لوح سایه جز این حرف سر خطی ندمید

بود رهایی ما در خور گرفتاری

کسی مباد اسیر شکنجه افلاس

که آدمی به سر دار به زناداری

که پایمال جهانند اهل بیکاری

چو برگ لاله سیاهی ز داغ ما نرود

به چشم اختر ما نیست رنگ بیداری