که پایمال جهانند اهل بیکاری

کسی مباد اسیر شکنجه افلاس

که آدمی به سر دار به زناداری

ز لوح سایه جز این حرف سر خطی ندمید

چو برگ لاله سیاهی ز داغ ما نرود

به چشم اختر ما نیست رنگ بیداری

بقدر تفرقه دل شکفتن آهنگیم