چنان مباش که در چشم مردم از حسدت

جنون بهاری ما داشت رنگ دشواری

مقیم عالم تسلیم باش و راحت کن

بلند و پست جهان سایه است همواری

مژه به کژدمی افتد، نگه کند ماری

چو گل بهار نشاطت دلیل بیدردی ست

خوش آنکه خون شوی و رنگ درد برداری