چو ذره هستی من کاش بی نشان بودی

مژه به کژدمی افتد، نگه کند ماری

چو گل بهار نشاطت دلیل بیدردی ست

خوش آنکه خون شوی و رنگ درد برداری

خجل ز نیستی ام کرد هیچ مقداری

به گریه عرض رموز وفا مبر بیدل

برات دیده مکن فضله جگر خواری