که هر کس هر چه آنجا می برد بابست پنداری

امل از چنگ فرصت می رباید نقد عمرت را

توان را رشته تسخیر اسبابست پنداری

به ملک نیستی راه یقینت اینقدر واکن

ز هستی جز تن آسانی ندارم در نظر بیدل

چو محمل هر سر مویم رگ خوابست پنداری