طرف افسون داشت بی اسم مسمای پری

زین تمیزی چند کز ساز حواست ظاهر است

گر بفهمی بی مساسی نیست اعضای پری

عالمی را حرف و صوت بی اثر دیوانه کرد

آخر آغوش خیال از خویش خالی کردنست

شیشه ای داری دو روزی گرم کن جای پری

تا کجا گردد غبار وحشت اسباب ، جمع