سخت محجوب است حسن ، آیینه دار شرم باش

بیشتر بی نقش می بافند دیبای پری

آخر از وهم دو رنگی قدر خود نشناختم

شیشه ها بر سنگ زد فطرت ز سودای پری

ازتو چشم بسته می خواهد تماشای پری

هر کجا زین انجمن یابی سراغ شیشه ای

بی ادب مگذر عرق کرده ست سیمای پری