زبن یک دو نفس هستی صد سنگ به دل بستم

در ما و تو چیزی نیست نزدیکتر از دوری

از نسخه ما و من تحقیق چه خواندکس

تا نام و نفس باقیست آیینه و بی نوری

ویرانه قیامت چید بر خوابش ز معموری

تا چند ببالد کس چون آبله خون در دل

از پوست برون آورد ما را غم مستوری