که در کیش تعین چون جوانی نیست بی پیری

فلک بر مایه داران من و ما باجها دارد

عدم شو تا نبینی گیرو دار حکم تقدیری

اگر از اهل تقوایی بپرهیز از توانایی

به نفی سایه موهوم کن اثبات خورشیدی

همه قلبیم اما در گداز ماست اکسیری

رهایی نیست از اندیشه عجز و غرور اینجا