رو آتش یاقوت فروز از دم پیری

دل خورد فشاری که ز هم ریخت نگینش

زبن بیش چه تنگی دمد از حاتم پیری

تاثیر نفس سوخت به سامان فسردن

انگشت نمای عدم از موی سپیدم

کردند چو صبحم علم از پرچم پیری

چون موی سپیدی زند از لاف حیا کن