غبارم در عدم هم گر هوایی دارد این دارد

که چون طاووس در بالم چراغان کرده پروازی

نفس دزدیده در دل شور سودای دگر دارم

چو شمع کشته روشن کرده ام هنگامه رازی

که برگرد سر او گردم و بر خودکنم نازی

اگر ساحل شوم آواره یک گوهر آرامم

به توفان می گریزم تاکنم با عافیت سازی