که برگرد سر او گردم و بر خودکنم نازی

نفس دزدیده در دل شور سودای دگر دارم

چو شمع کشته روشن کرده ام هنگامه رازی

غبارم در عدم هم گر هوایی دارد این دارد

اگر ساحل شوم آواره یک گوهر آرامم

به توفان می گریزم تاکنم با عافیت سازی

ندانم ماجرای کاف و نون کی منقطع گردد