قفس فرسای خاکستر میندیش آتش ما را

که می ترسم عرق بر جبهه بندد چشم غمازی

نفس گیر است همچون صبح موی پیری ای غافل

سفیدی می کند هشدار گرد بال شهبازی

به طبع غنچه پنهان در ته بال است پروازی

خط پرگار خواندی دل ز معنی جمع کن بیدل

ندارد نسخه نیرنگ دهر انجام و آغازی