شبی از گوشه چشم عدم غافل شدم بیدل

که دودی پر نیفشاند از چراغ چشم غمازی

ز سعی هرزه چون خورشید روز خود سیه کردم

بر انجامم مگر خندد چراغ گریه آغازی

هنوزم گوش می مالد پیام سرمه آوازی