بگو این طفل شوخ از خانه بیرونتر کند بازی

بضاعت نیست بیش از مشت خونی بسمل ما را

گل آخر رنگ خواهد باختن گر سر کند بازی

زگرد اضطراب دل نفس در سینه ام خون شد

نگه را محرم دل ساز و فارغ کن ز افلاکش

چو طفلان تا به کی با حلقه های درکند بازی

فضای پرزدن تنگ ست در جولانگه امکان